Rzeszów: Naukowcy PRz opracowali program komputerowy do wykrywania zaburzeń mowy w chorobie Parkinsona

4
odpowiedzi
107
wejść
0
ocena
Odpowiedzi [ 4 ]
20
Dodano 1 miesiąc temu
To dobrze, że tego typu rozwiązania są opracowywane w naszym kraju, co pokazuje, że polscy naukowcy cały czas dążą do tego aby poprawić jakość leczenia pacjentów. Choroba Parkinsona jest coraz częściej diagnozowana w społeczeństwie, co wskazuje na to, że potrzebne jest podjęcie odpowiednich działań, które sprawią, że diagnostyka, leczenie, a także profilaktyka tego schorzenia będzie na dużo lepszym poziomie. Rozwiązanie, które zostało przedstawione w artykule jest bardzo interesujące i pokazuje w jaki sposób można kontrolować progresję choroby, która niestety pomimo dużego postępu w dziedzinie medycyny, cały czas następuje.
00
Dodano 11 dni temu
Wydaje mi się, że z każdym rokiem coraz więcej wiemy o chorobach, które jeszcze kilka lat temu były dla nas bardzo słabo poznane. Dzięki temu możliwie jest wcześniejsze wykrycie choroby dzięki licznym markerom, które mogą pomóc w szybkiej diagnozie oraz skuteczniejsze leczenie, które pozwoli dłużej żyć pacjentom w dobrej kondycji. Jestem bardzo ciekawy co przyniesie nam przyszłość i mam nadzieje, że parkinson będzie traktowany jak choroba przewlekła, przy zredukowaniu objawów do minimum lub ich całkowitemu wykluczeniu.
10
Dodano 27 dni temu
W dzisiejszych czasach cyfryzacja w znacznym stopniu wpływa na rozwój medycyny i daje nowe możliwości, które pozawalają lekarzom przeprowadzanie bardziej zaawansowanych terapii. Fakt, że program ten otrzymał nagrodę pokazuje, że faktycznie może on mieć istotne zastosowanie w warunkach klinicznych. Wydaje mi się, że bardzo ważnym aspektem tej aplikacji jest fakt, że może być wykorzystywana przez chorego w domu, dzięki czemu bez niczyjej pomocy może on kształtować swoje umiejętności. Niezależność w przypadku licznych chorób jest bardzo istotną kwestią dla chorego, dlatego w tym wypadku jest to bardzo duża zaleta.
00
Dodano 5 dni temu
W rehabilitacji neurologicznej obowiązuje ściśle określony algorytm postępowania. Oznacza on stałą kolejność etapów postępowania rehabilitacyjnego, które obejmuje diagnostykę, ocenę rokowania, ocenę funkcjonalną, planowanie rehabilitacji oraz ich realizację, a postawione zadania realizuje zespół rehabilitacyjny. W tym przypadku rehabilitacja nie ogranicza się tylko do usprawnienia fizycznego, ale także obejmuje inne dziedziny rehabilitacji (terapię zaburzeń mowy i połykania, problemy psychologiczne, zdolność do pracy, sprawy socjalno-bytowe itp. Rehabilitacja ruchowa należy do podstawowych elementów leczenia pacjentów z chorobą Parkinsona; uwarunkowana jest stopniem zaawansowania choroby, wiekiem oraz poziomem aktualnej sprawności fizycznej chorego. Potrzeby i zakres rehabilitacji zależą od stadium zaawansowania choroby oraz występujących czynników ryzyka. Ogromną rolę w prowadzeniu rehabilitacji odgrywają systematyczność, różnorodność ćwiczeń ruchowych, wytrwałość oraz motywacja samego pacjenta. Zaniechanie ćwiczeń, na przykład wzmacniających mięśnie posturalne, może spowodować obniżenie sprawności fizycznej, jednocześnie może nastąpić obniżenie sprawności w wykonywaniu przez chorego podstawowych czynności życiowych w bardzo krótkim czasie. W początkowym okresie choroby szczególny nacisk należy położyć na korekcję chodu, utrzymanie prawidłowej postawy, aktywność ruchową oraz aktywność społeczno-zawodową. Program zajęć powinien obejmować ćwiczenia oddechowe, rozluźniające oraz koordynacyjne o regulowanym tempie i amplitudzie ruchów, wspomagane rytmem i muzyką. Masaż i ćwiczenia bierne tylko w niektórych przypadkach mogą zmniejszyć napięcie mięśni i pomóc w utrzymaniu pełnego zakresu ruchów. Krzesła wysokie o twardym siedzeniu i oparciu ułatwiają wstawanie, a ćwiczenia na przykład z piłką lekarską lub laską zwiększają ruchomość kręgosłupa. Naprzemienne obciążenie kończyn dolnych i kontrolowana zmiana osi ciała, na przykład w lustrze, pomagają w wyczuwaniu środka ciężkości ciała. Chód na szerszej podstawie rozpoczynany od kończyny sprawniejszej pozwala na łatwiejsze zainicjowanie ruchu i ułatwia zmianę jego kie runku. W wykonywaniu czynności życia codziennego, gdy ruchy chwytne stają się coraz bardziej upośledzone, chorego należy nauczyć korzy stania z różnych pomocy ortopedycznych, ułatwiających posługiwanie się przedmiotami codziennego użytku . Jeśli ogólna sztywność mięśni i brak współruchów utrudniają choremu przejście z pozycji leżącej i siedzącej do stojącej, wstępne ruchy w codziennych czynnościach należy ćwiczyć na materacach, wzmacniając zwłaszcza mięśnie antygrawitacyjne. W wielu przypadkach pomocne są wypowiadane komendy słowne poprawiające szybkość chodu i wysokość unoszenia stóp oraz łagodne ćwiczenia rozciągające (stretching) w zmniejszaniu bolesności mięśni. W przypadkach występowania „zamrożenia” (freezing) po postawieniu nogi na podłożu zaleca się informowanie pacjenta, że pokonuje niewielką przeszkodę, zaś w przypadku „zamrożenia” w pozycji siedzącej – rozkołysanie ciała (w przód i w tył) ułatwiające powstanie . W III stadium PD, w którym pojawiają się objawy upośledzenia odruchów postawnych, zaleca się chodzenie co najmniej 100 metrów dziennie długimi krokami z unoszeniem stóp powyżej 1,5 cm od podłoża, chodzenie na różnych nawierzchniach z pokonywaniem przeszkód terenowych (np. krawężniki), chodzenie po schodach. Korzystne jest również wprowadzanie wybranych form aktywności rekreacyjnej. Ponadto można ćwiczyć w domu na cykloergometrze lub na bieżni ruchomej. W stadium IV, w którym chory jest już niepełnosprawny i ma problemy ze staniem i chodzeniem, nieodzowna jest pomoc opiekuna. Oprócz zaleceń, takich jak w stadium III, ale z asekuracją i współpracą ze strony osoby opiekującej się, zwraca się uwagę na ćwiczenia koncentracji, ograniczając się do wykonywania tylko jednego zadania . W stadium V – chory przebywa w łóżku i porusza się na wózku inwalidzkim – zaleca się pionizację bierną i czynną z asekuracją lub pomocą opiekuna, przy czym do chodzenia należy używać balkoników lub wózków do nauki chodu. Podstawą usprawniania pacjentów z chorobą Parkinsona jest kinezyterapia, w skład której wchodzi gimnastyka lecznicza realizowana najczęściej w sali gimnastycznej. Ćwiczenia mogą być prowadzone indywidualnie lub grupowo, mogą to być ćwiczenia bierne lub czynne. Ruch spełnia funkcję czynnika pobudzającego ośrodkowy układ nerwowy, dzięki czemu rozwija się pamięć ruchowa (tzw. motoryczne nauczanie), usprawniają się reakcje na bodźce zewnętrzne oraz zmniejszają się zaburzenia koordynacji i równowagi. Absolutne minimum stanowi codzienne wykonywanie przez pacjenta gimnastyki leczniczej w domu. Rozpoczynamy ją od pozycji niskich, zaczynając ćwiczenia od dużych stawów do małych, od prostych ruchów do bardziej złożonych, stopniowo wydłużając czas i zwiększając liczbę powtórzeń. Bardzo ważna jest różnorodność zajęć, które jednak nie mogą być zbyt wyczerpujące. Im większa różnorodność ćwiczeń, tym większa szansa uzyskania korzystnych wyników leczenia. W czasie przerw wprowadzamy ćwiczenia relaksacyjne i oddechowe. U wybranych chorych, szczególnie w pierwszych stadiach choroby, można stosować intensywne ćwiczenia siłowe. Najgroźniejszym objawem w cho robie Parkinsona są upadki spowodowane zaburzeniami postawy ciała (przodopochylenie tułowia), niedociśnieniem ortostatycznym, fluktuacjami ruchowymi (zaburzenia równowagi związane z utratą odruchów postawnych) i zastygnięciem (freezing). Co trzeci chory ma za sobą doświadczenie związane z upadkiem, a co drugi upadek kończy się złamaniem kończyn. Z tego względu w ramach ćwiczeń na sali gimnastycznej należy prowadzić systematycznie ćwiczenia dotyczące nauki chodu i poczucia prawidłowej postawy ciała, gdyż niestabilność posturalna należy do najbardziej ubezwłasnowolniających cech choroby Parkinsona. W ocenie możliwości i potrzeb chorego w tej dziedzinie przydatny jest Test Powstania i Chodu (Timed Up and Go Test), w którym mierzy się czas potrzebny na wstanie z krzesła, przejście 10 metrów, wykonanie zwrotu i ponowne zajęcie miejsca siedzącego. Inną możliwością są ćwiczenia koordynacyjno-równoważne według H.S. Frenkla. Prowadzi się je zarówno w salach gimnastycznych, jak i w terenie, gdzie można wykorzystać różne rodzaje nawierzchni. W metodzie tej podczas nauki chodu najczęściej wykorzystuje się namalowane ślady stóp na podłodze, ćwiczenia chodu poprzez kroki odstawczo-dostawcze, jak również chód naprzemienny z prawidłowymi współruchami kończyn górnych. Ważnym elementem metody Frenkla jest nauka wstawania i siadania. Ćwiczenia te wykonuje się także na trzy tempa – na tempo „raz” cofnięcie stóp pod krzesło, na „dwa” pochylenie tułowia do przodu i na „trzy” wyprost kończyn dolnych i powstanie. Wskazane jest wykorzystanie do tych ćwiczeń krzeseł o różnej wysokości . Obecnie w wielu ośrodkach rehabilitacyjnych do nauki ćwiczeń koordynacyjno-równoważnych wykorzystuje się platformy tensometryczne, dynamometryczne z biofeedbackiem, które realizują graficzny zapis rozkładu nacisku wywieranego w trakcie przyjmowania postawy stojącej. Powtarzalność badania, łatwość jego wykonania umożliwiają obserwację przebiegu leczenia w ciągu kolejnych dni usprawniania, a systematyczne ćwiczenie poprawia postawę i odruchy równoważne. W ramach kompleksowej rehabilitacji osób z chorobą Parkinsona prowadzi się również badania posturometryczne, będące ważnym elementem rokowniczym w przewidywaniu upadków i rokowaniu wczesnej fizjoterapii. W chorobie Parkinsona bardzo często dochodzi do zachwiania bądź utraty kontroli stabilności postawy ciała, a jak wiadomo, prawidłowa postawa jest niezbędna dla wszelkich czynności czuciowych i ruchowych. Znaczne zakłócenie równowagi i związane z tym przemieszczanie się środka ciężkości poza margines stabilności wymaga przerwania realizowanego programu ruchowego i wykonania odpowiedniego programu korekcyjnego. Dzięki uzyskanym wynikom z tych badań można wdrożyć niektóre elementy fizjoterapii wcześniej, niż wynikałoby to ze stadium choroby, czy wcześniej rozpocząć ćwiczenia koordynacyjno- -równoważne. Mile widzianą formą usprawniania jest muzykoterapia łagodząca objawy dyskinezji, sztywności, a nawet drżenia. Muzyka odpowiednio dobrana i wykonywana w pewnym rytmie jest jednym z czynników wspomagających ruch. Oddziałuje nie tylko stymulująco, ale i uspokajająco. Za pomocą muzyki możemy pobudzić pacjenta do wysiłku fizycznego, przy równoczesnym odwróceniu jego uwagi od bólu i innych czynników hamujących. Rytmiczne chodzenie w rytm muzyki (po torze przeszkód, po schodach) pomaga regulować długość kroku, wyrabia rytm chodu, jego sprężystość i siłę, a także ułatwia zmianę kierunku chodu. Wprowadzany często taniec pozwala na relaks, odprężenie, pomaga zapomnieć o chorobie, poprawiając stan fizyczny i psychiczny pacjenta Aerobik (aerobic exercise) jako forma rekreacji ruchowej to coraz częściej praktykowana forma terapii w PD. Rytmiczne wykonywanie ćwiczeń przy muzyce łączy elementy treningu wytrzymałościowego, ćwiczeń gimnastyczno-tanecznych, kształtujących, rozciągających i uspokajających. Są to zajęcia ogólnorozwojowe, których wykonywanie wpływa na poprawę koordynacji, poprawia zapoczątkowanie ruchu i stymuluje pamięć ruchową. Ważną rolę w przedłużaniu sprawności czynnościowej odgrywają zajęcia terapii zajęciowej, która utrzymuje prawidłowe wykonywanie przez chorego podstawowych czynności dnia codziennego związanych z samoobsługą i higieną osobistą. Dodatkowo zajęcia te wyzwalają poczucie przydatności pacjenta w grupie. Ich przewaga nad innymi metodami terapeutycznymi polega na tym, że stawiają przed pacjentem konkretny cel wykonania pewnej pracy – pozwalają ocenić jego możliwości funkcjonalne. Ze względu na skupienie uwagi przy zajęciach pacjent zapomina o zmęczeniu, a nawet o bólu i zdolny jest wykonać więcej zamierzonych działań niż na sali gimnastycznej. Nordic walking to najbardziej naturalna, całoroczna forma aktywności ruchowej, która powoduje czynne zaangażowanie mięśni całej górnej części ciała z jednoczesnym odciążaniem stawów kończyn dolnych. Jest to bardzo przyjemne zajęcie ruchowe. Poprawia koordynację ruchów – szczególnie naprzemiennych, wzmacnia kończyny dolne (poprawia parametry chodu), aktywizując przy tym całe ciało (3 razy w tygodniu po 30-45 minut). Obecnie wiele programów terapeutycznych zawiera również ćwiczenia z taśmą Thera-Band. Metoda ta przeciwdziała dysproporcji w układzie mięśniowym, powoduje przyrost siły mięśniowej i poprawia zakres ruchu. Jest to system treningowy wykorzystujący progresywny opór. Wiele uwagi poświęca się zagadnieniu terapii neurorozwojowej (neurodevelopmental treatment). Istotą koncepcji neurorozwojowej jest postępowanie przywracające pacjentowi kontrolę nad wytłumianiem nieprawidłowych wzorców ruchowych oraz umożliwianie lub nauczanie prawidłowych reakcji. Pozwala na to wrodzona zdolność adaptacyjna mózgu zwana neuroplastycznością układu nerwowego(40-42). W terapii PD wykorzystuje się najczęściej metodę NDT Bobath (neuro-developmental treatment), PNF Kabata (proprioceptive neuromuscular facilitation), elementy zasadniczego sprzężenia zwrotnego (biofeedback), na przykład z wykorzystaniem testu sięgania (reach test), metody stymulacji sensorycznej (sensory integration therapy), rozciągania (stretching), a we wczesnym okresie, kiedy objawy choroby są jednostronne – metodę wymuszania ruchu (constraint-induced movement therapy, CIMT). Nieodłącznym elementem uzupełniającym leczenie ruchem są zabiegi fizykalne (np. masaż wykonywany przynajmniej 3 razy w tygodniu po 45 minut), jako że osiągnięcie określonego celu wymaga często zastosowania wielu różnorodnych środków (bodźców). W chorobie PD bardzo dobre wyniki przynoszą zajęcia prowadzone w basenie połączone z ciepłymi kąpielami Korzystnym uzupełnieniem terapii fizykalnej są zabiegi dotyczące stosowania pól magnetycznych pod postacią magnetoterapii (40 Hz, 10 mT, 12 min, przebieg pola – sinusoidalny, lokalizacja cewki – głowa) oraz magnetostymulacji (nastawy w przypadku aparatu Viofor JPS – M1P2, intensywność pola magnetycznego – 6/7, lokalizacja aplikatora pierścieniowego – głowa, lub aplikator duży – mata), stosowane od wielu lat z powodzeniem w Oddziale Klinicznym Chorób Wewnętrznych, Angiologii i Medycyny Fizykalnej Katedry Chorób Wewnętrznych w Bytomiu. Skuteczność tych zabiegów polega między innymi na redukcji dyskinezy oraz niezborności ruchów. Terapia polem magnetycznym nie tylko poprawia wykonywane czynności motoryczne (hipomimia, drżenie zamiarowe i apraksja), ale również wpływa korzystnie na nastrój, sen, funkcje poznawcze oraz czynność układu autonomicznego . Warto również dodać, iż postęp techniczny rozszerzył możliwości zabiegów fizykoterapeutycznych o magnetoledoterapię. To skojarzone oddziaływanie zmiennego pola magnetycznego wraz z promieniowaniem optycznym skutkuje poprawą przewodnictwa międzyneuronalnego i modulacją aktywności neuronów. Trudności w mówieniu mogą narastać w miarę postępu choroby. Głos staje się coraz cichszy, a wypowiadane słowa – coraz bardziej niewyraźne. W końcu trudno zrozumieć chorego. Można próbować zapobiegać tym objawom poprzez częste i głośne czytanie, zwracanie uwagi na wymowę oraz próbę korekcji wymowy. W takich przypadkach konieczne jest prowadzenie rehabilitacji foniatrycznej. W ramach rekreacji pacjentów z chorobą Parkinsona najczęściej stosuje się spacery, turystykę pieszą oraz gry i zabawy ruchowe. Doskonałą formą uzupełniającą te formy terapii są zajęcia z pływania w ciepłej wodzie, tenis stołowy, jazda na rowerze, bilard oraz kręgle. Rozpoznanie u pacjenta choroby Parkinsona jest dla wielu z nich szokiem. Mają odczucie, jakby cały świat runął w gruzy, dlatego najczęstszą reakcją na postawioną diagnozę jest strach prowadzący do załamania psychicznego. Im większy stres, tym bardziej nasilają się niektóre objawy chorobowe. Nagłe nasilenie objawów może zostać uruchomione zarówno przez negatywne, jak i pozytywne emocje, a nawet niewielkie czynniki stresujące. Czynniki te mogą spowodować kłopotliwe sparaliżowanie ruchów i myśli. Niektórzy chorzy pod wpływem tych czynników popadają w depresję. Rola psychologa polega na wskazaniu chorym nowych możliwości i zainteresowań, które mogą się rozwijać przy danym stanie niepełnosprawności. W celu uzyskania pełnego obrazu chorego konieczne jest dokonywanie oceny stanu klinicznego i funkcjonalnego przy pomocy odpowiednich skal. Zajmuje się tym klinimetria (clinimetrics), a więc dokonywanie pomiaru zjawisk klinicznych występujących u pacjenta za pomocą skal punktowych, który powinien być przeprowadzony przy przyjęciu i po zakończeniu procesu leczenia. Skale oceniają stopień uszkodzenia układu nerwowego (np. skala Webstera, skala Columbia), stan funkcjonalny i czynności życia codziennego (np. skala Functional Independence Measure – FIM, skala UPDRS), dając pełny obraz wyników leczenia i rehabilitacji oraz oceny samodzielności. Badając jakość życia u chorych z parkinsonizmem, możemy posłużyć się skalą Parkinson’s Disease Questionnaire (PDQ-39) oraz Parkinson’s Disease Quality of Life (PDQL). Można także przeprowadzić ocenę motoryczną (najlepiej z zastosowaniem Zmodyfikowanej Skali Motoryczności Rivermead). Do oceny samodzielności w wykonywaniu czynności życia codziennego najlepiej zastosować skalę Indeks Barthel – BI. Oparta na powyższych zasadach osnowa powinna uwzględniać możliwość dokonywania w niej koniecznych zmian wynikających ze zmieniających się w czasie potrzeb usprawnianego. Należy zwracać szczególną uwagę na utrzymywanie regularnej aktywności fizycznej oraz prowadzić edukację zarówno samego chorego, jak i jego opiekunów. Wykorzystanie różnych możliwości i metod terapeutycznych w znaczący sposób przyspiesza powrót pacjenta do sprawności funkcjonalnej, daje możliwość wykonywania samodzielnie czynności życia codziennego (activities of daily living, ADL), a to z kolei jest podstawą sukcesu usprawniania. Wcześnie rozpoczęta rehabilitacja znacznie opóźnia postępującą fazę niepełnosprawności. ( publikacja p. Jarosław Pasek i wsp.)
Strona:1
Liczba głównych odpowiedzi na stronie:  
Dodaj odpowiedź
Aby dodać odpowiedź musisz się zalogować
Toast